บทที่ 451 ปล่อยให้สัญชาตญาณการต่อสู้จัดการ

บทที่ 451 ปล่อยให้สัญชาตญาณการต่อสู้จัดการ

"ฮ่า ๆ ๆ..."

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากข้างสนาม ส่วนใหญ่มาจากเหล่าทหารชาย ในสายตาของพวกเขา ภาพนี้ไม่ต่างจากผู้ใหญ่กำลังหยอกล้อเด็ก ไม่มีอะไรน่าลุ้น แถมยังดูน่าขัน

"ไป๋เวยกำลังทำอะไร? แมวเล่นกับหนูหรือไง?"

"รีบจัดการให้จบสิ มัวชักช้าอะไรอยู่!"

เฉินเสี่ยวเฉ่ากัดฟัน ใช้มือขวาข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บยันพื้น แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงนอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอับอาย ขอบตาแดงก่ำแล้ว

เธอจะร้องไห้ไม่ได้

พี่ซูอันกำลังมองอยู่

เธอแพ้ได้ แต่จะร้องไห้ทั้งที่แพ้ไม่ได้

ไป๋เวยมองเฉินเสี่ยวเฉ่าที่ลุกขึ้นมาอีกครั้ง แววตายิ่งเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย