บทที่ 446 ไม่มีฝีมืออะไรเลย มีแต่โชคช่วย

บทที่ 446 ไม่มีฝีมืออะไรเลย มีแต่โชคช่วย

หวังหู่เบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ

การเคลื่อนไหวโดยไม่ทันคิดครั้งนี้เอง ทำให้ช่วงล่างของเขาที่เดิมมั่นคงราวกับภูเขาเสียหลักไปชั่วขณะ

ส่วนซูถังที่ล้มลงกับพื้นก็ไม่ได้หมอบร้องไห้อย่างที่ทุกคนคิด ในจังหวะที่ล้มลง เธอใช้มือยันพื้นแล้วกลิ้งไปหนึ่งรอบด้วยท่าทางทุลักทุเลอย่างยิ่ง

ระหว่างกลิ้ง ขาซ้ายที่งออยู่ของเธอก็ "บังเอิญ" เกี่ยวเข้ากับข้อเท้าข้างที่หวังหู่ใช้รับน้ำหนักตัวพอดี!

"ตุ้บ!"

หวังหู่รู้สึกถึงแรงสะกิดอย่างมีชั้นเชิงที่ส่งมาจากใต้เท้า ร่างใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อมของเขาถึงกับเซไปอย่างควบคุมไม่ได้!

"อะไรนะ?!"