บทที่ 443 ทำไมถึงยังไม่ลงมือ

บทที่ 443 ทำไมถึงยังไม่ลงมือ

ไป๋เวยเตรียมพร้อมแล้ว เธอกำลังรอวินาทีที่ครูฝึกฉินประกาศจับกุมซูอัน

ทว่าฉินเหยี่ยกลับเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาเพียงว่า "ทุกคนฟังคำสั่ง! วิ่งวิบากพร้อมสัมภาระห้ากิโลเมตร เริ่มเดี๋ยวนี้!"

พูดจบ เขาก็หันหลังกลับโดยไม่มองใครอีกแม้แต่คนเดียว

ความดีใจจนแทบคลั่งบนใบหน้าของไป๋เวยแข็งค้างไปทันที

เป็นไปได้อย่างไร?

ทำไม...ถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย?

แสงอรุณเริ่มปรากฏ ทหารของค่ายที่สามสะพายสัมภาระหนักอึ้ง ก้าวเท้าอย่างเหนื่อยล้า เริ่มการฝึก "นรก" ของวันใหม่

ฉินเหยี่ยอยู่หน้าสุดของขบวน ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่เคลื่อนที่ได้ เขาออกคำสั่งสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาเป็นระยะ คอยแก้ไขท่าทางของเหล่าทหาร

"จางขุย! ยืดเอวให้ตรง! ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง!"