บทที่ 440 กลางดึก เสียงนกกาเหว่าร้องสามครั้ง

บทที่ 440 กลางดึก เสียงนกกาเหว่าร้องสามครั้ง

"ไปได้แล้ว" ฉินเหยี่ยโบกมือให้หลี่เสี่ยวเกอ

น้ำเสียงของฉินเหยี่ยไม่ได้ดังนัก แต่กลับเย็นเยียบจนหลี่เสี่ยวเกอรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

เธอรีบวิ่งจากไปราวกับได้รับการปล่อยตัวจากโทษหนัก แผ่นหลังที่ลนลานนั้นไม่ต่างจากกระต่ายที่ถูกเหยี่ยวจ้องเป็นเหยื่อ ไม่กล้าหยุดอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

ฉินเหยี่ยยืนอยู่ที่เดิม เงาร่างสูงใหญ่ของเขาถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดยาวออกไป ราวกับรูปปั้นที่ยืนนิ่งไร้เสียง

เขาไม่ได้หันหลังกลับทันที เพียงมองหลี่เสี่ยวเกอหายลับไปตรงหัวมุมอาคารที่พักอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งร่างในชุดสีเขียวที่วิ่งหนีอย่างลนลานนั้นหายไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง