กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 432 ความเจ็บปวดจนชายอกสามศอกต้องร้องหาพ่อหาแม่
ประกายสมใจปรารถนาวาบผ่านดวงตาของไป๋เวย แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว เธอกุมมือหลี่เสี่ยวเกอแน่น พูดอย่างตื่นเต้นจนแทบเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก
"เสี่ยวเกอคนดี สหายที่ดี! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นคนดี! ฉัน...ฉันต้องการกระดาษกับปากกา ยิ่งมากยิ่งดี ฉันจะเขียนเรื่องทั้งหมดลงไป ฉันจะร้องเรียนโดยใช้ชื่อจริง!"
"กระดาษ...กับปากกาหรือ?" หลี่เสี่ยวเกอชักมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อนลวก
ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะรับปาก ความมีเหตุผลของเธอก็กลับมาชั่วขณะ
การแอบส่งสิ่งของให้ผู้ที่ถูกแยกตัวถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบวินัยอย่างร้ายแรง!