กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 407 ใครจะรู้ว่าข้างในทุกข์ทรมานเพียงใด
เมื่อได้ยินเสียงนกหวีด จิตสังหารรุนแรงในดวงตาของซูถังก็หายไปจนหมดสิ้นในพริบตา
เธอรีบผ่อนแรงที่กดอยู่บนหัวเข่า แล้วลุกขึ้นจากร่างของไป๋เวยทันที
ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลต่อเนื่อง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ราวกับว่าเทพสังหารที่แผ่กลิ่นอายจากขุมนรกไปทั่วร่างเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงภาพลวงตาในสายตาของทุกคน
เธอถอยหลังไปสองก้าว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หอบหายใจถี่ ๆ ใบหน้าเล็กซีดเผือด หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็กละเอียด ในดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นยังมีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่ ราวกับเพิ่งรอดพ้นจากอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด