บทที่ 400 บิดเบือนความจริง

บทที่ 400 บิดเบือนความจริง

ลมหายใจของไป๋เวยสะดุดลง

ซูถังก้าวเข้าประชิดอีกก้าว น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แรงกดดันกลับเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน

"เธอกลับต้องรอจนถูกปล่อยตัวออกมา แล้วค่อยวิ่งขึ้นมาฆ่าตัวตายบนภูเขาด้านหลังแห่งนี้ ไป๋เวย เธอบอกฉันได้ไหมว่าเธอมีบทบาทอะไรในเรื่องนี้?"

"ตกลงเธอมีบทบาทอะไรในเรื่องนี้กันแน่?"

คำพูดของซูถังราวกับมีดผ่าตัดอันคมกริบ กรีดผ่านเปลือกนอกของคำโกหกที่ไป๋เวยถักทอขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นช่องโหว่ทางเหตุผลอันชัดเจนที่ซ่อนอยู่ภายใน

เพียงชั่วพริบตา เสียงวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึงและเสียงร้องไห้แทบขาดใจของเฉินเสี่ยวเฉ่าก็ราวกับถูกกดหยุดเอาไว้

สายตาของทุกคนค่อย ๆ ละจากต้นไม้ลำต้นคดงอและศพเย็นชืดใต้ต้นไม้ หันมาจับจ้องผู้หญิงสองคนที่อยู่กลางลาน คนหนึ่งคุกเข่าร้องไห้น้ำตานองหน้า ส่วนอีกคนยืนอยู่กับที่ เย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

ทหารส่วนใหญ่ในที่เกิดเหตุล้วนเป็นคนเก่งที่ได้รับการคัดเลือกมาจากหน่วยทหารต่าง ๆ ความคิดความอ่านจึงไม่เชื่องช้า แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะถูกท่าทางอ่อนแอน่าสงสารของไป๋เวยหลอกเอาได้ชั่วคราว แต่คำถามที่สงบนิ่งถึงขีดสุดของซูถังกลับราวกับน้ำเย็นจัดหนึ่งถังที่สาดลงมา ทำให้สมองอันสับสนของพวกเขาแจ่มชัดขึ้นในทันที

จริงด้วย...