กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนสี่โมงเย็น หลินจือเซี่ยปั่นจักรยานออกมาจากเรือนฝั่งตะวันตก ถ้าเลือกได้ เธอก็ไม่อยากมารับลูกหรอก เธออยากออกไปเที่ยว อยากเมาท์มอยและเดินช็อปปิงกับเพื่อนสนิท แต่พอมีลูกแล้ว เรื่องที่ต้องทำก็เพิ่มขึ้น ชีวิตจึงทั้งเจ็บปวดและมีความสุขไปพร้อมกัน
สถานรับเลี้ยงเด็กภาคทหาร
ตรงประตูมีผู้ปกครองยืนรออยู่สามถึงห้าคนแล้ว หลินจือเซี่ยพิงจักรยานไว้ข้างกำแพง ก่อนเขย่งเท้ามองเข้าไปด้านในผ่านรั้วเหล็ก ในลานของสถานรับเลี้ยงเด็ก เด็กตัวเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งกำลังเข้าแถว โดยแต่ละคนจับชายเสื้อของคนข้างหน้าเอาไว้ ราวกับหางเล็ก ๆ ที่เรียงต่อกันเป็นพวง
เด็กในยุคนี้แตกต่างจากเด็กในยุคหลังอย่างมาก ไม่ใช่แค่เรื่องเสื้อผ้าการแต่งตัวเท่านั้น ที่สำคัญกว่านั้นคือพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นอยู่ในตัวพวกเขา