กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงตะโกนของหลินจือเซี่ยดึงดูดความสนใจของทุกคนในห้องไปที่เธอ เฝิงซิ่วเจินเป็นคนแรกที่ได้สติ หญิงชราใช้ฝ่ามือตบหลังฉีจาวรุ่ยเต็มแรงจนเขาแทบพ่นเส้นบะหมี่ในปากออกมา “ไอ้เด็กบ้า ภรรยาของนายกำลังท้องลูกแฝดสามอยู่นะ แต่นายกลับโยนเธอมาไว้ที่บ้านจ้านชิง แล้วตัวเองตบก้นกลับหวั่นเป่ยไป นายเป็นทหารจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง!”
ฉีหย่วนซานก็วางตะเกียบลงเช่นกัน น้ำเสียงไม่ได้หนักหน่วง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ “อาจาว เรื่องนี้นายคิดไม่รอบคอบ เซี่ยเซี่ยใกล้คลอดแล้ว นายเอาเป่าจูมาไว้ที่นี่ แล้วจ้านชิงจะดูแลคนเดียวไหวได้ยังไง”
ฉีจาวรุ่ยถูกพ่อกับแม่ตำหนิซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนใบหูแดงขึ้นมาอีกครั้ง เขามองซ่งเป่าจูแวบหนึ่ง ความหมายชัดเจนมาก—ช่วยพูดแทนผมหน่อยสิ