กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงจ้านชิงมองท่าทางที่เธอกำลังดีอกดีใจ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความปวดใจก็ค่อย ๆ อ่อนลง
เขาไม่ได้เปิดโปงความตั้งใจของเธอ ทั้งคำว่า “อยู่เฉย ๆ ก็อยู่เฉย ๆ” หรือ “หาอะไรทำสักหน่อย” ทั้งที่เธอตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว เดิมทีเธอสามารถอยู่ในเขตบ้านพักภาคทหารอย่างสงบ รอเขาส่งเงินเบี้ยเลี้ยงกลับมา ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ได้แท้ ๆ แต่เธอกลับไม่ยอม
ทำไมน่ะหรือ? เพราะเธอรู้สึกว่าในเมื่อมีไร่มหัศจรรย์อยู่กับตัว หากไม่ทำอะไรสักอย่างก็ดูเหมือนจะผิดต่อมโนธรรม