เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงเว่ยหมินหันขวับไปมองฉีหย่วนซาน “คุณปู่ร่วมดอง หมายความว่ายังไง เซี่ยเซี่ยแต่งงานกับลูกชายของผม ตอนมีชีวิตก็เป็นคนตระกูลเผิง ตายไปก็ต้องเป็นผีของตระกูลเผิง ถ้าจะพากลับ ก็ต้องเป็นผมที่พาเธอกลับตระกูลเผิง!”
ฉีอ้ายกั๋วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขากดเสียงให้ต่ำลง แต่น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “เสนาธิการเผิง ตอนนี้ใช่เวลาที่เราจะมาเถียงเรื่องนี้กันหรือ สองคนนั้นก็…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง “นอนอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว พวกคุณพาจ้านชิงกลับไป พวกเราพาจือเซี่ยกลับไป ต่างคนต่างกลับบ้าน ต่างคนต่างจัดการธุระของตัวเอง สุดท้ายค่อยฝังสามีภรรยาร่วมกัน?”
“ไม่ได้!” เผิงเว่ยหมินปฏิเสธทั้งดวงตาแดงก่ำ เขาเกิดมาจนอายุป่านนี้ ยังไม่เคยได้ยินว่าสามีภรรยาคู่ไหนจัดงานศพแยกกัน
เสียงทะเลาะดังระงมไปทั่วระเบียงทางเดิน