กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตู้จงหมิงยืดกายขึ้นตรง เดินไปยังหน้าประตูห้องผ่าตัด ถอดหน้ากากออก ใบหน้าเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าโศกเศร้าหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
เขากวาดสายตามองรอบหนึ่งยังใบหน้าอาบน้ำตาของพวกคนหน้าประตู แล้วกล่าวด้วยเสียงต่ำ “ผู้การเผิงเขา...เพราะอารมณ์เร่าร้อนเกินขอบเขต จนก่อกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน...พวกเราสุดความสามารถแล้ว...”
เฝิงซิ่วเจินนอนอยู่บนม้านั่งยาว ท่ามกลางความ “หมดสติ” ขนตาของเธอกระตุกแรงหนึ่งครั้ง ฉีหย่วนซานหลับตาอยู่ กำมือของเธอแน่นจนนิ้วมือขาวซีด
เผิงเว่ยหมินชกหมัดเดียวลงกับผนัง “เป็นไปไม่ได้!” เสียงของเขาแหบพร่าและแตกสลาย “เป็นไปไม่ได้—ลูกชายผม—ลูกชายผม—”
เผิงหร่านหร่านร้องไห้จนเสียงหมดไปแล้ว เธอกอดฉีซือซือร่ำไห้โฮไปด้วยกัน