กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทันใดนั้น เสียงเจียวตีตี๋ก็ดังขึ้นจากลานบ้าน “มากันครบแล้วเหรอ เหลือฉันเป็นคนสุดท้ายสินะ”
ฉีซือซือมาถึงเป็นคนสุดท้ายอย่างเชื่องช้า โดยถือกะละมังซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน เปียสองข้างถักอย่างประณีตห้อยลงมาบริเวณหน้าอก รองเท้าหนังหุ้มข้อเล็ก ๆ ขัดจนเงาวับ ทั้งตัวประณีตราวกับตุ๊กตาฝรั่ง เธอวางกะละมังซี่โครงหมูลงบนโต๊ะ ก่อนจะหรี่ตายิ้มให้หลินจือเซี่ย จากนั้นก็หันหน้าไป จ้องตู้เสี่ยวหม่านเขม็ง แววตานั้นเต็มไปด้วยความช่างพินิจที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ราวกับกำลังประเมินสิ่งของชิ้นหนึ่งที่มองแล้วไม่ค่อยถูกใจ