กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ดวงตาของตู้เสี่ยวหม่านแดงก่ำ “พี่สะใภ้เฉียน ฉันมาเพื่อ…
“มาเพื่ออะไร!” พี่สะใภ้จางก้าวมาขวางตรงหน้าหลินจือเซี่ย พลางกวาดตามองตู้เสี่ยวหม่านตั้งแต่หัวจดเท้า “ฉันถามเธอหน่อย เธอคอยคิดถึงสามีของคนอื่นทุกวัน ตอนนี้ฉวยโอกาสที่ผู้การเผิงไม่อยู่บ้าน หิ้วตะกร้าไข่มาที่นี่ คิดจะทำอะไร? คงไม่ได้วางยาหรอกนะ? คิดจะวางยาฆ่าเสี่ยวหลินเพื่อเป็นนกเขาเข้ายึดรังนกกางเขนหรือไง?”
“พี่สะใภ้ ฉันไม่ได้ทำ! ฉันแค่หวังดีมาเยี่ยมเธอ!” น้ำตาของตู้เสี่ยวหม่านคลออยู่ในดวงตา แต่เธอก็ฝืนไม่ให้มันไหลลงมา เธอกัดริมฝีปากล่าง สายตาเลยผ่านพี่สะใภ้เฉียนกับพี่สะใภ้จางไปมองหลินจือเซี่ย “พี่สะใภ้ ฉันสำนึกผิดจากใจจริง เธอเชื่อฉันนะ”