กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทันทีที่ประตูรั้วเปิดออก ซ่งเป่าจูก็แทบจะโซเซเข้ามา แม้ผมของเธอจะหวีไว้อย่างเรียบร้อย แต่ใต้ดวงตากลับมีรอยคล้ำดำเห็นได้ชัด ดวงตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเธอไม่ได้นอนทั้งคืน
“แม่ ทำไมมาแต่เช้าขนาดนี้” เผิงจ้านชิงเบี่ยงตัวหลีกทางให้
“แม่นอนไม่หลับ อาเล็กของลูกจะสารภาพกับพ่อแม่เขาวันนี้ ใจแม่กระสับกระส่ายไปหมด นอนยังไงก็นอนไม่ลง…”
ขณะพูดเธอก็เดินเข้าไปในโถงกลางบ้าน พลางกวาดตามองหาไปทั่ว “เซี่ยเซี่ยล่ะ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ” พูดยังไม่ทันจบ ตัวก็เดินไม่กี่ก้าวเข้าไปถึงประตูห้องด้านในแล้ว
หลินจือเซี่ยนอนแผ่หลา ผมดำสนิทสยายอยู่บนหมอน
ซ่งเป่าจูเดินไม่กี่ก้าวไปถึงขอบเตียงเตา ก้มตัวเขย่าไหล่เธอทันที “เซี่ยเซี่ย เซี่ยเซี่ยตื่นก่อน แม่มีเรื่องจะคุยกับลูก”