ตอนที่ 214 ป่าทึบดึกดำบรรพ์คือที่แบบไหน

คนทั้งหกในตู้รถต่างมองหน้ากันไปมา หลอดไฟเหนือศีรษะห้อยเอียงอยู่ แสงสว่างส่ายไปมาตามองศาการเอียงของตัวรถ สภาพแวดล้อมภายในรถไม่ผิดแน่ ที่นี่คือสถานที่ที่พวกเขาใช้พักอาศัยมาตลอดสิบกว่าวัน

“พวกเรา... อยู่ในรถคันนี้มาตลอดเลยเหรอ” เติ้งเซียนเจียลูบขมับพลางลุกขึ้นนั่ง ท้ายทอยกระแทกผนังตู้รถจนเจ็บอยู่บ้าง เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่เสมอ แต่สหายทั้งสามที่ยืนอยู่นอกตู้รถก็เป็นทหารที่มาช่วยเหลือพวกเขาจริง ๆ เพียงแต่... จำนวนคนของพวกเขาดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง

เขาไม่มีเวลาคิดมาก จึงเรียกคนอื่น ๆ ให้รีบหยิบหนังสือแล้วออกจากตู้รถที่เอียงอยู่

“ลงมากันให้หมด” เผิงจ้านชิงเรียกคนในตู้รถด้วยน้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้า “รถไปต่อไม่ได้แล้ว พวกเราต้องเดินเท้า”