กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเป่าจูกลอกตาแล้วหันไปถลึงตาใส่ฉีจาวรุ่ย น้ำเสียงไม่ปิดบังความเอือมระอาแม้แต่น้อย “ฉีจาวรุ่ย คุณรู้ไหมว่าตอนนี้คุณนิสัยเหมือนหลานสาวคุณไม่มีผิด? ติดคนอื่นแจจนทำเอาหนังศีรษะชาวาบไปหมดแล้ว”
เธอออกแรงสะบัดข้อมือ แต่เขากลับไม่ขยับเลยสักนิด เธอสูดหายใจลึก น้ำเสียงจนใจราวกับกำลังรับมือเด็กซน “คุณเป็นคุณผู้ชายตัวโตขนาดนี้แล้ว ทำไมเวลาอ้อนถึงรับมือยากกว่าเซี่ยเซี่ยอีก? ฉันจะไปไหนได้ล่ะ? ก็ต้องไปจัดการเรื่องลงสู่พื้นน่ะสิ! ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้!”
“งั้นผมไปเป็นเพื่อนคุณ” ฉีจาวรุ่ยปล่อยมือทันที พลิกตัวลงจากเตียงแล้วสวมรองเท้าอย่างคล่องแคล่วจนเหมือนบาดแผลบนตัวเขาเป็นของปลอม