ตอนที่ 208 พวกเรา…ยังมีชีวิตอยู่

ซ่งเป่าจูได้ยินเสียงหัวใจของเขา ตุบตับ ตุบตับ ทั้งเร็วทั้งหนัก ราวกับมีใครกำลังใช้ค้อนทุบกำแพงอยู่ในช่องอก จนแก้วหูของเธอชาดิก

เธอไม่รู้ว่าควรตอบประโยคนี้อย่างไร

ครึ่งชีวิตแรกของเธอผ่านไปท่ามกลางกองหนังสือ เธอไม่เคยเรียนรู้วิธีตอบคำพูดแบบนี้ เงามืดจากครอบครัวเดิมติดตามเธอมานานกว่าสามสิบปีแล้ว และเธอก็ขีดคำว่า “การถูกรัก” ออกจากรายการชีวิตไปนานแล้ว

ชาตินี้ยังใช้ชีวิตไม่กระจ่างเลย แล้วจะให้ชาติหน้าแต่งงานกับเขา? ล้อเล่นอะไรกัน

เธอตอบอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่า ขอโทษ ฉันรับปากคุณไม่ได้

—จากนั้นมือของเธอก็โอบรอบเอวเขาแน่นขึ้นอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

ในชั่วขณะที่ร่างของทั้งสองกำลังจะตกลงไปในป่าทึบ เธอก็เปิดใช้งานการเคลื่อนย้ายของมิติหอสมุด