ตอนที่ 175 ไม่ได้ อาเล็กของผมเป็นผู้อาวุโส ผมต้องเชื่อฟัง

โต๊ะอาหารในไร่ทำจากไม้แดง ขัดจนมองเห็นเงาคนได้ หลินจือเซี่ยกับซ่งเป่าจูนั่งหันหน้าเข้าหากัน ตรงหน้าวางอาหารบนเครื่องบินจากปี 1967 ไว้สองชุด ได้แก่ ไข่ต้ม ขนมปังแผ่น เนื้อกระป๋อง และเค้กชิ้นเล็ก

ซ่งเป่าจูแกะเปลือกไข่ต้มออก แล้วผ่าไข่เป็นสองซีก ไข่แดงจับตัวเป็นสีเหลืองนวล เธอโรยเกลือลงไปเล็กน้อย กัดเข้าไปหนึ่งคำ ก่อนจะหรี่ตาลง “ก็ใช้ได้”

เธอกัดขนมปังแผ่นอีกคำ “ก็ใช้ได้”

เธอตักเนื้อกระป๋องขึ้นมาหนึ่งช้อน “ก็ใช้ได้”

สุดท้ายเธอกัดเค้กชิ้นเล็กเข้าไปหนึ่งคำ “กลิ่นนมหอมเข้มข้นดี…แต่พูดตามตรง หมั่นโถวขาวก้อนใหญ่ยังอร่อยกว่า”