ตอนที่ 174 เมษายน 1967

พอออกจากสถานีรถไฟก็จะเห็นป้ายรถเมล์อยู่เลย แต่รถที่ไปสนามบินกรุงปักกิ่งมีรอบน้อยมาก แถมช่วงห่างระหว่างรอบก็ยาว พวกเขามาได้จังหวะพอดี รถเมล์สีเขียวอมเทาคันหนึ่งกำลังค่อย ๆ เข้ามาจอดที่ป้าย ประตูเปิดออกพร้อมเสียง “ฟู่”

เผิงจ้านชิงก้าวขึ้นรถ เลือกที่นั่งริมหน้าต่างแล้วนั่งลง ภายในรถมีคนนั่งอยู่ประปรายราวห้าหกคน แสงแดดส่องเฉียงผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าของเขา เปลือกตาของเขาปรือเล็กน้อย ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกค่อย ๆ สงบลง

เขากังวลมากว่าภรรยาตัวน้อยจะโกรธ เพราะเธอไม่ได้พูดกับเขาในหัวมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว

รถออกตัว รถเมล์โคลงเคลงแล่นผ่านตรอกซอกซอยสีเทาหม่นของกรุงปักกิ่ง

“นี่ก็คือเมืองหลวงสินะ เหมือนในรูปถ่ายเก่า ๆ จริงด้วย” หลินจือเซี่ยกับซ่งเป่าจูชมทิวทัศน์สองข้างทาง พลางอดทอดถอนใจไม่ได้