เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงจ้านชิงกำลังยืนอยู่บนบันไดแขวนผ้าแพรแดง ส่วนหลินจือเซี่ยยืนอยู่ข้างล่างคอยส่งหมุดติดกระดาษให้เขา ลานบ้านเล็กดูวุ่นวายแต่เป็นระเบียบ พี่ชายทหารเดินเข้า ๆ ออก ๆ บ้างก็ยกโต๊ะ บ้างก็ติดกระดาษตัดลายมงคล บรรยากาศคึกคักของชีวิตทำให้กิ่งแห้งของต้นไหวเก่าดูมีสีสันแห่งความยินดีขึ้นมาไม่น้อย
“พี่สะใภ้รอง! พี่สะใภ้รอง!” เสียงของเผิงหร่านหร่านดังลั่นอยู่ตรงประตูรั้ว เธอวิ่งมาจนหอบหายใจ ใบหน้าแดงก่ำ “เร็วเข้า ๆ! ตระกูลฉีมีคนมา! มากันทั้งบ้านเลย! พ่อถามว่ามีเรื่องอะไร พวกเขาก็ไม่พูด บอกแค่ว่าจะรอพี่กลับไป!”
หลินจือเซี่ยเลิกคิ้ว หมุดติดกระดาษเกือบจะทิ่มเข้าไปในซอกเล็บ ตระกูลฉีกำลังเล่นละครอะไรกันอยู่ เธอยังคิดไม่ออกว่าจะรับมืออย่างไร เผิงจ้านชิงก็กระโดดลงจากบันไดแล้ว ปัดฝุ่นบนมือพร้อมขมวดคิ้วเป็นรอยย่นสามเส้น “ตระกูลฉีไหน?”