ตอนที่ 86 แล้วทำไมไม่ให้ฉันแสดงทุบหินบนอกล่ะ? อันนั้นเร้าใจกว่าอีก

หลังกลับถึงบ้าน หลินจือเซี่ยก็ล้างหน้า ล้างมือ แปรงฟัน แล้วเตรียมตัวจะนอนกลางวัน แต่ทันทีที่หลับตา ในหัวของเธอก็มีแต่สายตาที่ฉีหย่วนซานกับเฝิงซิ่วเจินมองเธอ—ลึกซึ้ง ยับยั้งชั่งใจ ราวกับซ่อนถ้อยคำไว้นับพันนับหมื่น แต่กลับไม่ยอมพูดออกมาแม้แต่คำเดียว

เธอพลิกตัวไปมา ก่อนจะตัดสินใจเข้าไร่เสียเลย

เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ข้างกระท่อมไม้หลังเล็ก เด็ดหญ้าขึ้นมาหนึ่งต้นคาบไว้ในปาก ไขว้ขาสองข้างแล้วแกว่งไปมา พลางจ้องพุ่มไม้เหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย “ชีเป่า เธอว่าเจ้าของร่างเดิมกับตระกูลฉีมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันไหม”

【ขอโทษค่ะเซี่ยเซี่ย ระบบนี้เป็นเพียงระบบไร่ จึงไม่สามารถแก้ปัญหานี้ให้คุณได้ค่ะ】 ตอนนี้น้ำเสียงของชีเป่าสุภาพราวกับพนักงานบริการลูกค้า

หลินจือเซี่ยถอนหายใจ ดึงต้นหญ้าออกจากปากแล้วคาบกลับเข้าไปใหม่ “ฉันไม่ได้หมายความว่าจะโทษเธอ แค่อยากถามว่า—เธอคิดว่าฉันหน้าตาเหมือนคนตระกูลฉีไหม”

【……】ชีเป่าเงียบไปนานมาก นานจนหลินจือเซี่ยคิดว่ามันคงค้างไปแล้ว ก่อนจะค่อย ๆ พูดออกมาประโยคหนึ่ง 【คุณ... คุณกับพวกเขาก็หน้าตาคล้ายกันอยู่จริง ๆ ค่ะ】

“แค่คล้ายกันอยู่หน่อยเดียว?”

【...เหมือนกันมากค่ะ】

หลินจือเซี่ยไม่ถามต่อ เธอคายต้นหญ้าทิ้งแล้วหลับตาลง อุณหภูมิที่นี่สบายมาก สบายกว่าเครื่องทำความร้อนในห้องโลกจริงเสียอีก