ตอนที่ 80 เจ้าสองคนนี้เป็นพวกค้ามนุษย์

หลินจือเซี่ยสวมเสื้อคลุมทหาร พันผ้าพันคอสีแดงรอบคอ และสวมรองเท้าผ้าฝ้ายออกจากบ้าน

สหกรณ์บริการไม่มีแผ่นฟิล์มพลาสติกจริง ๆ พนักงานขายชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเธอบอกว่าต้องการซื้อของสิ่งนี้ “เธอจะเอาไปคลุมของเหรอ ถ้าอย่างนั้นต้องเข้าเมือง ร้านจำหน่ายสินค้าเกษตรอาจจะมี”

หลินจือเซี่ยกล่าวขอบคุณ แล้ววิ่งไปขึ้นรถเมล์

บนรถมีคนไม่มาก เธอพิงหน้าต่าง มองต้นหยางสีขาวโพลนไร้ใบเรียงรายอยู่นอกหน้าต่างค่อย ๆ ถอยหลังไป ราวกับเสาไฟฟ้านับไม่ถ้วนที่ปักอยู่บนพื้นดิน หรือไม่ก็เหมือนฝ่ามือที่ถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อ กำลังยื่นไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่น

น่าเบื่อ

ขณะที่เธอกำลังจะหลับตางีบสักครู่ ก็มีคนสามคนขึ้นรถมาทางประตูรถ คนหนึ่งเป็นผู้หญิงที่อุ้มเด็กอยู่ และด้านหลังมีชายวัยกลางคนตามมา

เดิมทีสายตาของหลินจือเซี่ยเพียงกวาดมองไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับถูกเด็กในอ้อมแขนของผู้หญิงคนนั้นดึงดูดไว้