กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูห้องครัวถูกผลักเปิดออก หลิวหงเยี่ยนถือจานผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยแล้วเดินออกมา สีหน้าของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว แถมยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ด้วย เธอเดินมาวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะกลาง ก่อนจะยิ้มให้หลินจือเซี่ยอย่างอ่อนโยนที่สุด “สหายหลิน เมื่อกี้ฉันทำไม่ดีเอง เธออย่าเก็บมาใส่ใจเลย ฉันอยู่ชนบทจนเคยชิน มือไม้ไม่ค่อยระวัง เผลอไปโดนเธอเข้า สหายหลินใจกว้าง อย่าถือสาฉันเลย”
คำพูดนี้รัดกุมไร้ช่องโหว่ ทั้งขอโทษ ลดค่าตัวเอง และยื่นบันไดให้ลง หากเป็นคนอื่นก็คงยอมลงตามบันไดนั้นจริง ๆ
แต่หลินจือเซี่ยเป็นใครกัน?