เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หูอวี้หลานคว้ามือจ้าวเสี่ยวหลานไว้ “พอแล้ว ๆ อย่าเปลี่ยนเรื่อง จ้าวเสี่ยวหลาน วันนี้ถ้าเธอไม่เล่าให้ชัด คืนนี้ก็ไม่ต้องคิดจะนอน”
จ้าวเสี่ยวหลานถูกทั้งสามคนรุมล้อมจนใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด สุดท้ายก็ถอนหายใจ เสียงเบาราวกับยุงบิน “เขาแค่ถามเรื่องเซี่ยเซี่ยนิดหน่อย…”
“ถามฉันเหรอ?” หลินจือเซี่ยชะงักไปเล็กน้อย
“อืม” เสียงของจ้าวเสี่ยวหลานเบาลงกว่าเดิม สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้ามองใคร “เขาถามว่า…เยาวชนปัญญาชนเสี่ยวหลินกำลังจะไปแล้วใช่ไหม ฉันก็บอกว่าใช่ เขายังถามอีกว่า…คนที่ใส่เครื่องแบบทหารคนนั้นเป็นแฟนของเยาวชนปัญญาชนเสี่ยวหลินใช่ไหม ฉันก็บอกว่าใช่ แล้วเขาก็…ไม่ได้พูดอะไรอีก”
ทั้งสามคนเงียบไปหนึ่งวินาที
“แค่นี้?” หูอวี้หลานมีสีหน้าผิดหวัง
“แค่นี้จริง ๆ” จ้าวเสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ