ตอนที่ 40 ท่านเซียนพังพอนเหลืองเข้าฝัน

หลินจือเซี่ยถูกเผิงจ้านชิงอุ้มขึ้นเตียงเตา แล้วจับยัดเข้าไปในผ้าห่ม

“มีอะไร ทำไมไม่พูดตอนกลางวัน ต้องมาพูดเอาดึกดื่นแบบนี้ด้วย” เผิงจ้านชิงกดเสียงต่ำ แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงรอยยิ้มจนใจอ่อนอยู่เล็กน้อย

“ทำไม ไม่อยากอยู่กับฉันตามลำพังหรือไง” หลินจือเซี่ยกดเสียงลงเช่นกัน แต่ทุกคำกลับเหมือนถูกเค้นออกมาจากซอกฟัน เขียนคำว่า “ไม่พอใจ” ไว้อย่างชัดเจน

ในความมืดมองสีหน้าของกันและกันไม่ชัด แต่เผิงจ้านชิงจินตนาการท่าทางของเธอในตอนนี้ได้ เธอคงกำลังเม้มปากน้อย ๆ เชิดคางสูงลิ่วเหมือนลูกแมวแสนหยิ่ง พอคิดถึงตรงนี้มุมปากของเขาก็อดยกขึ้นไม่ได้

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ผมแทบอยากอยู่กับคุณทุกวันด้วยซ้ำ”

“แบบนี้สิถึงจะถูก” น้ำเสียงของหลินจือเซี่ยอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แฝงความพึงพอใจแบบ “ยังรู้จักเอาตัวรอดนะ” ในสายตาของเธอ ผู้ชายก็ควรรู้จักยอมอ่อนข้อบ้าง ผู้หญิงออดอ้อนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงขั้น “สืบทอดบัลลังก์” เสียหน่อย ก้มหน้ายอมสักนิดไม่ได้เสียหายอะไร