ตอนที่ 34 บันทึกคำให้การ

เผิงจ้านชิงไม่ขยับ เขาเอียงไหล่เล็กน้อย เพื่อให้เด็กพิงได้มั่นคงยิ่งขึ้น

รอจนเด็กหลับสนิทแล้ว เขาจึงค่อย ๆ วางเด็กลงข้างเอ้อร์เหมาและตงตง

หลินจือเซี่ยรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาในอก

ฮือ ซาบซึ้งเกินไปแล้ว

เธอมองไปยังเสี่ยวฮวา เด็กคนเดียวที่ยังตื่นอยู่

เด็กหญิงไม่ได้พิงใคร แต่ค่อย ๆ ขยับไปทีละนิดจนถึงข้างเสิ่นหย่วนเจิง เธอกอดเข่าตัวเอง ดวงตากลมโตกลอกไปมา เดี๋ยวมองประตู เดี๋ยวมองหน้าต่าง เดี๋ยวมองเพื่อน ๆ ที่หลับใหล ริมฝีปากของเธอแห้งแตก บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ยังเช็ดไม่สะอาด แต่แววตาคู่นั้นกลับแจ่มชัดผิดปกติ แจ่มชัดจนไม่เหมือนเด็กวัยหกขวบเลย

“เสี่ยวฮวา” หลินจือเซี่ยลดเสียงลง “ทำไมหนูไม่หลับล่ะ”

เสี่ยวฮวากะพริบตา น้ำเสียงเบามากแต่จริงจัง “พี่ชายเสี่ยวสือโถวบอกว่า ต้องตื่นตัวอยู่เสมอ”

ตื่นตัวงั้นเหรอ หลินจือเซี่ยชะงักไป ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าเด็กน้อยคงหมายถึง “ระแวดระวัง”

เธอกวักมือเรียกเด็กหญิง “มาหาพี่สิ พี่จะเช็ดหน้าให้”