ตอนที่ 25 บางคนนะ ดูอ่อนแอบอบบาง แต่ที่จริงแค่เสแสร้ง

เยาวชนปัญญาชนโหวอยากกินเนื้อมากจนทนไม่ไหว เขาถือชามข้าวเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า “เสี่ยวหลินจือเซี่ย เธอเก่งจริง ๆ ถึงกับขับรถแทรกเตอร์เป็นด้วย”

หลินจือเซี่ยหน้าแดงเล็กน้อย กอดชามข้าวถอยหลบไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบา “มะ…ไม่ได้เก่งขนาดนั้น…” พูดจบเธอก็ก้มหน้า เดินอ้อมเขาไปทีละก้าว ก่อนจะมานั่งลงตรงกลางระหว่างจ้าวเสี่ยวหลานกับหลินอ้ายเยวี่ย

“ถ้าฉันมาร่วมวงด้วย พวกเธอคงไม่ถือสาใช่ไหม” เธอเอียงศีรษะ ยิ้มหวานจนชวนเอ็นดู

“ไม่ถือสา” จ้าวเสี่ยวหลานขยับไปด้านข้าง เปิดที่ให้เธอ

หลินอ้ายเยวี่ยเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอเล็กน้อย ปกติเธอเป็นคนพูดน้อย แต่รอยยิ้มครั้งนี้จริงใจอย่างมาก

หลินอ้ายเยวี่ยอายุ 20 ปี ไปอยู่ประจำหมู่บ้านนานกว่าหนึ่งปีแล้ว เธอถูกน้องสาวฝาแฝดเล่นงาน เพียงเพราะสิทธิ์งานประจำหนึ่งตำแหน่ง

หลินจือเซี่ยคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วใส่ชามของทั้งสองคนคนละชิ้น ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “กินด้วยกัน”

เหล่าเยาวชนปัญญาชนที่อยู่ไม่ไกลมองภาพนี้ แม้จะอิจฉา แต่ก็ทำได้เพียงยิ้มแล้วก้มหน้ากินอาหารของตัวเองต่อ ทุกคนย่อมรู้เรื่องของตัวเองดี ต่อให้อยากอิจฉาก็ต้องมีทุนให้อิจฉา เสี่ยวหลินจือเซี่ยใจกว้าง นั่นเป็นเรื่องของเธอ หากตัวเองไม่มีความสามารถแบบนั้น ต่อให้ตาร้อนก็ไม่มีประโยชน์