ตอนที่ 2 รู้จักวางตัวหน่อย อย่าบีบให้พวกเราต้องลงมือ

เรื่องสมุดทะเบียนบ้านได้รับการแก้ไขแล้ว แต่เสิ่นกุ้ยฮวาไม่รู้ หลินเป่าเกินไม่รู้ และหลินเป่าฉินยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่

บ้านของเธออยู่ทางตะวันออกของเขตบ้านพักครอบครัวโรงงานเหล็ก เป็นบ้านสร้างเองที่ปู่กับพ่อช่วยกันก่อขึ้นมาทีละก้อน ต่อมาบ้านพักครอบครัวพนักงานไม่มีบ้านเหลือให้จัดสรร จึงสร้างบ้านชั้นเดียวเรียงเป็นแถว ๆ ขึ้นในบริเวณนี้ หน้าบ้านของแต่ละครอบครัวล้วนกองก้อนถ่านหินและข้าวของจิปาถะไว้ เสาไฟฟ้าขึงลวดเหล็กสำหรับตากผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มของแต่ละบ้าน พอลมพัดก็ส่งเสียงฟึ่บฟั่บ

ตอนที่หลินจือเซี่ยเลี้ยวเข้าไปในตรอก ป้าหลายคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้

“นั่นมัน... ลูกสาวคนรองของตระกูลหลินไม่ใช่เหรอ กลับมาแล้ว” คนพูดคือป้าซุนบ้านข้าง ๆ เสียงของเธอดังเสียจนคนทั้งตรอกได้ยิน

“ก็ใช่น่ะสิ ได้ยินว่ากระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย แล้วพี่สะใภ้บ้านโจวที่ซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำช่วยขึ้นมา” ป้าม่ากดเสียงลง แต่คำว่า “กดเสียง” ก็แค่ทำพอเป็นพิธีเท่านั้น คนที่อยู่ห่างออกไปห้าเมตรยังได้ยินชัดแจ๋ว “เธอว่าเด็กคนนี้เป็นอะไร อยู่ดี ๆ จะกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตายทำไม”