เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันที่ 25 มิถุนายน 1965 ตรงกับวันที่ 5 เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติ เป็นเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง
ภายในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลโรงงานเหล็ก
เสิ่นกุ้ยฮวากุมมือของลูกสาวคนรอง ร้องไห้จนทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก “จือเซี่ย ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้ แม่เลี้ยงพวกเธอสามคนมาคนเดียวมันง่ายนักหรือไง เธอนี่จริง ๆ เลย บอกว่าจะกระโดดแม่น้ำก็กระโดด นี่เธอกำลังควักหัวใจแม่ออกมาชัด ๆ!”
หนึ่งชั่วโมงก่อน หลินจือเซี่ยกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย โชคดีที่ป้าซึ่งกำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำช่วยเธอขึ้นมาได้ เธอจึงไม่จมน้ำตาย
หลังจากร้องไห้เสร็จ เสิ่นกุ้ยฮวาก็เช็ดหน้า น้ำเสียงอ่อนลง “จือเซี่ย ที่แม่ให้เธอแต่งงานกับซ่งหงปิงก็ทำเพื่อเธอทั้งนั้น เขาเป็นทหาร อายุยังน้อยก็ได้เป็นผู้กองร้อยแล้ว ถ้าเธอแต่งไปก็จะได้เป็นภรรยาข้าราชการ มีคนตั้งเท่าไรอยากได้โอกาสนี้ยังไม่ได้เลย”
บนเตียงผู้ป่วย หลินจือเซี่ยลืมตาขึ้น