เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กลางดึกสงัด ความเจ็บปวดรุนแรงระลอกหนึ่งพลันปลุกมู่หรงเจาให้ตื่นขึ้นจากนิทรา
นางกำชายผ้าห่มไว้แน่น หน้าผากผุดเหงื่อเย็นชุ่มโชกในชั่วพริบตา ทั่วร่างสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม เซียวเหยี่ยนที่อยู่ข้างกายนางพลันสะดุ้งตื่น เมื่อเห็นสีหน้านางซีดเผือดหยาดเหงื่อท่วมศีรษะ หัวใจพลันบีบรัดรุนแรง
“เจาเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป”
มู่หรงเจาขบกรามแน่น ความเจ็บปวดทำให้น้ำเสียงสั่นเครือ “…ข้า ข้าจะคลอดแล้ว…”
ในสมองของเซียวเหยี่ยนมีเสียงดัง “บัซ” ว่างเปล่าไปในพริบตา
เขากรำศึกในสมรภูมิ สังหารเด็ดขาด ทว่ายามนี้กลับทำอะไรไม่ถูก ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มือทั้งสองข้างสั่นเทา
“คน! รีบมานี่เร็ว!” ในที่สุดเขาก็ได้สติ ตะโกนเสียงดังจนโถงสะเทือนก้องกังวาน “ฮองเฮาจะคลอดแล้ว! ตามหมอหลวง! เร็วเข้า!”
ทั่วทั้งพระราชวังพลันโกลาหลขึ้นมาทันที