เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แสงย่ำรุ่งเพิ่งจะทาบทาเหนือเชิงเทิน ข่าวสารเรื่องตงเซิ่งถอนทัพก็ซัดกระหน่ำเข้าสู่เมืองราชาเป่ยซั่วพร้อมกับเสียงฝีเท้ามาอันกระชั้นถี่
ผู้ส่งสารควบม้าตะบึงฝ่าประตูกระทั่งเปิดออก ลำคอแหบแห้งราวกระบอกสูบลมชำรุด หากแต่ยังคงเค้นกำลังทั่วร่างตะโกนก้อง “ตงเซิ่งถอยแล้ว! ตงเซิ่งถอนทัพแล้ว!”
นายทหารรักษาเมืองชะงักงันไปชั่วครู่ วินาทีถัดมา เสียงโห่ร้องก้องฟ้าพลันสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงชั้นเมฆา บางคนโยนหมวกเกราะขึ้นสู่อากาศอย่างเต็มแรง บางคนโอบกอดสหายร่วมศึกข้างกายร่ำไห้สะอึกสะอื้น อีกทั้งยังมีคนคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ โขกศีรษะไปยังทิศทางของมาตุภูมิซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอบคุณเบื้องบนที่คุ้มครอง และยิ่งขอบคุณเหล่าสหายที่ทอดร่างฝังกระดูกกลางสนามรบซึ่งไม่อาจหวนกลับมาได้อีก
ยามที่รายงานศึกส่งมาถึงห้องทรงพระอักษร เซียวเหยี่ยนกำลังตรวจฎีกาการปรับระบบการปกครองเป่ยโจวอยู่พอดี เขาวางพู่กันลง รับรายงานด่วนมาปรายตามองคราหนึ่ง แล้วนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน
“ถ่ายทอดคำสั่ง อาศัยชัยชนะไล่ล่าตีโต้!” เขาสั่งการต่อฮั่วเจาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ