เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
รุ่งอรุณเบิกฟ้า แสงตะวันอันอบอุ่นสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในตำหนักบรรทม ตกกระทบลงบนใบหน้าของมู่หรงเหิง นำพาไออุ่นจาง ๆ มาด้วย
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองม่านเตียงสีเหลืองสว่างปักลายมังกรทองห้ากรงเล็บเหนือศีรษะพลางเหม่อลอย ม่านหลังนี้เป็นระบบใหม่ที่ตัดเย็บเมื่อปีก่อน อักขระมังกรที่ปักด้วยดิ้นทองประณีตน่าเกรงขาม เขานิ่งมองอยู่นาน พลันหัวเราะเยาะตนเองเบา ๆ
“หลี่ฝู”
“กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ” หลี่ฝูประคองถ้วยสมุนไพรก้าวเร็ว ๆ เข้ามา ขอบตายังคงแดงก่ำ ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจคลี่คลาย
“ผลัดฉลองพระองค์ ไปโถงไท่เหอ” มู่หรงเหิงยันกายลุกขึ้นนั่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดมิอาจโต้แย้ง
หลี่ฝูชะงักงันไปทันที รีบเอ่ยทัดทาน “ฝ่าบาท พระวรกายของท่านไม่อาจทนรับได้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ มิได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ!”
“เราบอกว่า ผลัดฉลองพระองค์” มู่หรงเหิงช้อนตาขึ้น แม้สายตาจะอ่อนแรง ทว่ายังคงเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามแห่งจักรพรรดิ
หลี่ฝูมิกล้าทัดทานอีก รีบก้าวไปข้างหน้า ช่วยเขาเปลี่ยนเป็นฉลองพระองค์มังกรและสวมม่านหลิวอย่างระมัดระวัง