ตอนที่ 166 ข้อพิพาทในราชสำนัก เด็ดขาดระดมทหาร

ด้านนอกห้องทรงพระอักษร หวังอวิ่นยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน เป็นเวลากึ่งชั่วยามแล้ว พื้นรองเท้าเปรอะเปื้อนความเย็นชื้นของน้ำค้างราตรี ทว่าเขากลับมิรู้สึกตัวแม้แต่น้อย เพียงลูบคลำหมัดที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อซ้ำ ๆ ภายในใจเต็มไปด้วยความดิ้นรนสับสน

เขาเป็นขุนนางอาวุโสสามรัชสมัย เป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการที่เซียวเหยี่ยนฝากฝังไว้กับมือตนเองก่อนจากไป สองบ่าแบกรับไว้ซึ่งใต้หล้าและผืนแผ่นดินของต้าหยิน ทว่าเขายิ่งกระจ่างแจ้งว่า ผู้ที่อยู่ในห้องทรงพระอักษรยามนี้คือฮองเฮา คือเสาหลักที่เขาจำต้องถวายการค้ำจุน เขาไม่กล้าเข้าไป เกรงว่าคำทัดทานของตนจะทำลายสถานการณ์ใหญ่ ทว่าก็ไม่อาจไม่เข้าไปเช่นกัน การตัดสินใจครานี้อันตรายเกินไปแล้ว เขาไม่อาจเบิ่งตามองดูฮองเฮาเดินบนหนทางที่ผิดพลาด จนต้องประสบกับจุดจบอันตกต่ำชั่วกัปได้

“อัครเสนาบดีหวัง เหนียงเหนียงเชิญท่านเข้าไปเจ้าค่ะ” ซู่เยวี่ยผลักเปิดประตูเบา ๆ กดเสียงต่ำยิ่ง คล้ายเกรงว่าจะรบกวนกลิ่นอายภายในโถง

หวังอวิ่นสูดลมหายใจลึกหนึ่งครา ความเย็นเยียบที่ปลายนิ้วแผ่ซ่านไปตามฝ่ามือ เขากำหมัดแน่น แล้วยกเท้าก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษร