ตอนที่ 153 ต่างปิดบัง ต่างรู้แก่ใจ

คืนก่อนเซียวเหยี่ยนออกศึก

มู่หรงเจานั่งอยู่หน้าต่าง ในมือประคองชาอุ่นถ้วยหนึ่ง ไม่ได้จิบแม้แต่คำเดียว ซู่เยวี่ยมาเร่งถึงสามครั้ง กดเสียงต่ำมาก “เหนียงเหนียง ท่านพักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าทุกครั้ง รับคำว่า “ได้” แต่กายยังตรึงอยู่กับที่ แม้ปลายนิ้วก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย

สองวันมานี้นางนอนไม่หลับ แม้แต่หลับตาพริ้มก็ยังสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

เมื่อซู่เยวี่ยเข้ามาครั้งที่สี่ ในที่สุดมู่หรงเจาก็วางถ้วยชาลง เสียงแหบพร่าอย่างหนัก “เก็บไปเถิด ไม่ดื่มแล้ว”

“เหนียงเหนียง หากเศร้าใจก็ร้องไห้ออกมาเถิดเจ้าค่ะ ข้ารับใช้จะไม่บอกผู้ใด” ซู่เยวี่ยเอ่ยเสียงเบาแล้วยกถ้วยชาออกไป

มู่หรงเจามองนาง ยิ้มบาง ๆ “ร้องไห้อะไรกัน ฝ่าบาทเสด็จไปทำศึกชนะ ไม่ใช่ไปหาความตาย” ถึงพูดเช่นนั้น ในดวงตากลับซ่อนความขมขื่นที่ละลายไม่ออก