ตอนที่ 140 การปฏิรูปหาใช่สายลมพัดผ่าน หากแต่เป็นการปลูกต้นไม้

การปกครองที่เสื่อมเสียในสี่มณฑลทางเหนือถูกกวาดล้างจนสิ้น ราชสำนักจึงได้พบความสงบชั่วครู่ แต่ในใจเซียวเหยี่ยนกลับไม่มีความผ่อนคลายแม้แต่น้อย

อาณาเขตต้าหยินกว้างใหญ่ ภัยสะสมมาร้อยปี ยังมีปัญหาซ่อนเร้นอยู่ในที่มืดอีกเท่าใด ขุนนางฉ้อฉลที่ยังไม่ถูกจับอีกเท่าใด ราษฎรที่ยังทุกข์ทรมานอีกเท่าใด เขาไม่กล้าคิดละเอียด และรู้ว่านี่มิใช่จุดสิ้นสุดของการปฏิรูปเด็ดขาด

คืนนั้น เซียวเหยี่ยนเสด็จมาตำหนักฉางเล่อเพื่อเสวยพระกระยาหารตามเคย มู่หรงเจาคีบกับข้าวคำหนึ่งให้อย่างอ่อนโยน แต่เขากลับถือตะเกียบไว้ ไม่ลงมือเสียนาน พลันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความหมองหม่น “เจาเออร์ เราเวลานี้เอาแต่คิดเรื่องหนึ่งอยู่ตลอด”