เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อหลินเจ๋ออันมาถึงเจ้อเจียงก็เป็นยามปลายฤดูใบไม้ร่วงพอดี ทั่วเมืองมีกลิ่นดอกกุ้ยฮวาลอยอบอวล สายลมทองพัดมาเย็นสบาย แม้ในอากาศก็ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายหวานสดชื่น เขาเพิ่งลงจากรถม้าที่เมืองเอกมณฑล ฝุ่นจากการเดินทางตลอดทางยังไม่ได้ปัดออก ขุนนางท้องถิ่นก็รีบเข้ามาต้อนรับ ยิ้มประจบเต็มหน้า “ท่านหลิน ที่พักจัดเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ท่านเดินทางมากว่าสิบวัน พักผ่อนสักสองสามวันก่อนแล้วค่อยทำงานก็ไม่สาย”
“ไม่พัก ก่อนไปที่ศาลาว่าการสำนักปกครองมณฑล” หลินเจ๋ออันน้ำเสียงเรียบเฉย หากแฝงความแน่วแน่ที่ไม่อาจโต้แย้ง ตัดบทถ้อยคำประจบของขุนนางผู้นั้นโดยตรง
ขุนนางผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ยังคิดจะเกลี้ยกล่อมอีก “ท่าน เดินทางเหนื่อยยากมาตลอดทาง ร่างกายสำคัญนัก...”
“ข้ารับพระราชโองการฝ่าบาทมา ราชการสำคัญ เร่งไปที่ศาลาว่าการเดี๋ยวนี้” หลินเจ๋ออันยกก้าวเดินออกไป ไม่มีความล่าช้าแม้เสี้ยวเดียว
ขุนนางไม่กล้าพูดอีก รีบนำทางอยู่เบื้องหน้า