ตอนที่ 121 เขาได้เห็นสิ่งใด? ถึงทำให้พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

วันที่หลิวเยี่ยนออกเดินทางไปชายแดนเหนือ เมืองหลวงมีฝนละอองโปรยปราย

สายฝนละเอียดแน่นกระทบแผ่นศิลาสีน้ำเงิน กระเซ็นเป็นละอองน้ำเล็ก ๆ ท้องฟ้าขมุกขมัว แฝงความเย็นบางส่วน เขานั่งอยู่ในรถม้า เปิดม่านรถออกมองด้านนอก ฮูหยินยืนอยู่หน้าประตูจวน นัยน์ตาแดงก่ำกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น เสียงสะอื้น “นายท่าน ระหว่างทางจงรักษาตัวให้ดีนัก...”

“รู้แล้ว กลับไปเถิด” หลิวเยี่ยนตอบแผ่ว ๆ วางม่านรถลง พิงผนังรถหลับตา

ปีนี้เขาอายุ 58 ปี ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในราชสำนักเมืองหลวง วัยเพียงนี้ยังต้องเดินทางไกลไปชายแดนเหนือที่ทรายลมฟุ้งไปทั้งฟ้า จะบอกว่าไม่ลำบากก็เป็นเท็จ แต่เขาจำต้องไป — คำของฮองเฮาในราชสำนักวันนั้นแทงใจทุกถ้อยคำ เขาไม่เคยเหยียบผืนดินชายแดนเหนือ ไม่เคยเห็นสิ่งที่เว่ยเจาทำ ไม่เคยเห็นผลของตลาดการค้าชายแดนด้วยตาตนเอง จะอาศัยเพียงคำพูดลอยลมบนกระดาษแผ่นเดียว วิเคราะห์ว่าผู้อื่นไร้ความสามารถรับภารกิจใหญ่ได้อย่างไร?

หลี่หมิง ผู้ตรวจการหนุ่มที่เดินทางตามมา ชะโงกเข้ามาถามเบา ๆ “ท่านหลิว ท่านจะไปชายแดนเหนือด้วยตนเองจริงหรือ?”