ตอนที่ 114 กษัตริย์ทรราชหรือกษัตริย์ผู้ทรงธรรม? เขาเพียงแค่ตรวจฎีกาในตำหนักฉางเล่อ

หลังจากมู่หรงเจากลับมา เซียวเหยี่ยนทั้งคนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แต่ก่อนชีวิตของเขาเป็นเส้นตรงเส้นเดียว ยามเหม่าเสด็จออกว่าราชการ ยามซื่อกลับห้องทรงพระอักษรตรวจฎีกา ยามอู้ตักข้าวเข้าปากสองคำแล้วก็เร่งงานต่อ ยามเซินประชุมราชกิจ ยามโหย่วตรวจฎีกาต่อ ทำงานจนดึกดื่นเป็นเรื่องปกติ บางครั้งเสด็จไปตำหนักฉางเล่อ ยังนั่งไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็เสด็จกลับ — มู่หรงเจาไม่อยู่ ลานตำหนักนั้นว่างเหงา นั่งลงก็ไม่รู้สึกมีรสชาติ

แต่บัดนี้ ชีวิตของเขาหมุนรอบตำหนักฉางเล่อทั้งหมด ยามเหม่าเสด็จออกว่าราชการ ยามซื่อเลิกว่าราชการ จุดหมายแรกต้องเป็นตำหนักฉางเล่อเสมอ รับประทานอาหารกลางวันที่นี่ ตรวจฎีกาที่นี่ พบขุนนางที่จำเป็นต้องพบก็ที่นี่ บางครั้งตรวจฎีกาเพลินจนซู่เยวี่ยเตือนถึงสามครั้ง เขาจึงยอมวางพู่กันหยิบตะเกียบ

ขุนนางราชสำนักเห็นเข้าตาก็กระวนกระวายราวกับมดในกระทะร้อน

“ฝ่าบาทเช่นนี้จะต้องพ่ายแพ้อยู่ในมือฮองเฮากระมัง” หลังเลิกว่าราชการ หลิวเยี่ยนรองหัวหน้าสำนักตรวจการเข้าไปกระซิบในหมู่คน กดเสียงต่ำที่สุด “หมกตัวอยู่ในตำหนักฉางเล่อทุกวัน เช่นนี้มิใช่กษัตริย์ผู้มัวเมาอะไรกันหรือ”