ตอนที่ 69 หม่อมฉันแก่งแย่งมาครึ่งชีวิต เหนื่อยแล้ว

หลังจากราชโองการปลดนางกำนัลลงมา สิ่งที่สะเทือนใจผู้คนในวังหลังที่สุด มิใช่การร่ำไห้ด้วยความดีใจของเหล่านางกำนัล หากแต่เป็นการที่พระสนมเต๋อเฟยขอถอนตัวออกไปโดยกะทันหัน

นางมาที่ตำหนักฉางเล่อด้วยตนเอง สีหน้าสงบเย็นจนไม่เหมือนผู้ที่เคยเฉียบแหลมและหยั่งรู้ทุกสิ่งอย่างแต่ก่อน

มู่หรงเจากำลังฝึกเขียนพู่กันอยู่หน้าต่าง เมื่อเห็นนางเข้ามาก็วางพู่กันลุกขึ้นต้อนรับ น้ำเสียงอ่อนโยน “พี่สาวพระสนมเต๋อเฟยมีเวลามาที่นี่ได้อย่างไร”

พระสนมเต๋อเฟยมิได้คำนับ มิได้พูดจาสุภาพตามมารยาท เพียงจ้องมองนางนิ่ง ๆ ในดวงตามีความสงบเย็นที่ผ่านความผันแปรของโลกมาแล้วซ่อนอยู่

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่ง อยากขอให้เหนียงเหนียงโปรดเมตตา”

ในใจมู่หรงเจาชะงักเล็กน้อย นางพยักหน้า พานางไปนั่งลงข้างเตียง