ตอนที่ 57 เราคิดว่า ระหว่างพวกเราไม่มีความลับต่อกัน

เซียวเหยี่ยนมิได้หลับลงตลอดทั้งคืน

แสงเทียนในห้องทรงพระอักษรสว่างไสวตลอดคืน หลี่ฝูเฉวียนเฝ้าอยู่หน้าประตูมิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงขาวก่อนรุ่ง จึงได้ยินเสียงทอดถอนใจอันเหนื่อยล้าถึงขีดสุดดังแว่วมาจากในโถง

“หลี่ฝูเฉวียน”

“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!” หลี่ฝูเฉวียนรีบผลักประตูเข้าไปทันที

เซียวเหยี่ยนเอนกายพิงบัลลังก์มังกร นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง ทั่วทั้งร่างแผ่ไอแห่งความเหนื่อยล้าประหนึ่งดวงใจแหลกสลาย สุรเสียงแหบพร่ายิ่งนัก “เจ้าว่า คนผู้หนึ่งปิดบังเจ้าทุกเรื่อง เป็นเพราะไม่เชื่อใจเจ้า หรือว่า... กำลังปกป้องเจ้าอยู่กันแน่”

หลี่ฝูเฉวียนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ อ้าปากค้าง ไม่อาจเอ่ยตอบได้แม้แต่ครึ่งคำ

เซียวเหยี่ยนมองท่าทางกระอักกระอ่วนของเขา พลันแย้มยิ้มเยาะเย้ยตนเอง

รอยยิ้มนั้นมีแต่ความขื่นขม หามีความอบอุ่นแม้แต่เสี้ยวเดียวไม่

“ช่างเถอะ เจ้าออกไปได้แล้ว”

หลี่ฝูเฉวียนราวกับได้รับการอภัยโทษ โน้มกายถอยหลังออกไปอย่างแผ่วเบา มิกล้าอยู่นานต่อแม้เพียงเค่อเดียว