เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติ กระบี่เดียวตระการตา ฝ่าบาทเสด็จมาหาในยามค่ำบ่อยครั้ง ความโดดเด่นของมู่หรงเจาในวังหลังแข็งขึ้นวันแล้ววันเล่า
พระสนมชูเฟยเพลิงริษยาลุกโชน กลางวันกลางคืนอยู่ไม่เป็นสุข ในที่สุดนางก็คิด “แผนวิเศษ” ที่ตนคิดว่าแนบเนียนไร้ช่องโหว่ขึ้นมาได้
“แมวตายหายาก แม้จะหาได้ หากถูกสอบได้ว่านำเข้ามาจากนอกวัง กลับจะยุ่งยาก”
พระสนมชูเฟยเดินไปเดินมาในโถง จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย —
“พยานบุคคล! ใช่ พยานบุคคลได้ผลกว่าพยานวัตถุ! ขอเพียงมีผู้เห็นกับตาว่านางทำวิชาอาคมคุณไสย นางก็ยากจะแก้ตัวแม้มีปากพันปาก!”
นางหันกลับฉับพลัน จ้องเขม็งนางกำนัลใหญ่ที่คุกเข่ากับพื้น “จื่อเยวียนนั่น —”
มุมปากพระสนมชูเฟยยกยิ้มเหี้ยมเย็น “ไปบอกนางว่า —”
วันรุ่งขึ้น ณ ตำหนักฉือหนิง
พระสนมชูเฟยคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไทเฮาแต่เช้า ร้องไห้น้ำตานองราวดอกไม้ต้องสายฝน “ไทเฮาเหนียงเหนียง! หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญจะทูล! ฮองเฮานังสารเลวนั้น ทำวิชาคุณไสยชั่วร้ายในวัง!”