ตอนที่ 22 พระสนมชูเฟยมาท้าทายถึงที่! รับมือสุขุมไม่แปดเปื้อนกาย!

ยามฟ้าสว่างโร่ มู่หรงเจาก็ตื่นขึ้น

พอลืมตา ข้างกายก็ว่างเปล่าเสียแล้ว

นางเหม่อมองยอดม่าน ใจลอยไปไกล ถ้อยคำเหล่านั้นที่เซียวเหยี่ยนกุมมือนางแล้วเอ่ยเมื่อคืน ยังคงแว่วอยู่ข้างหู—“กระบี่เล่มนี้ เรามอบให้เจ้า” “เราหวังว่าเจ้าจะมีกระบี่เช่นนี้สักเล่ม” “สามารถปกป้องตนเองได้ และยังฟาดฟันสิ่งเหล่านั้นที่คิดจะขวางเจ้าให้แหลกสลายได้เช่นกัน”

อีกทั้งมือข้างนั้นของเขาที่ทาบทับอยู่บนด้ามกระบี่

รวมทั้งประกายแสงในแววตาคู่นั้น ยามที่เขาเอ่ยเรียกนางว่า “มู่หรงเจา”

“เหนียงเหนียงเจ้าคะ” ซู่เยวี่ยชะโงกหน้าเข้ามา เห็นนางตื่นแล้ว จึงยิ้มแย้มเดินเข้ามาใกล้ “ท่านคิดสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”

มู่หรงเจาดึงสติกลับมา เอ่ยเสียงเบา “ไม่มีอะไร”

ทว่ามือของนาง กลับทาบลงบนยอดอกโดยไม่รู้ตัว

ตรงนั้น จังหวะที่เต้นผิดไปหนึ่งครั้งเมื่อคืน ราวกับยังหาทางชดเชยกลับคืนมามิได้