ตอนที่ 16 ย้ายสู่ฉางเล่อ! พระกรุณาโปรดปรานกะทันหันคือน้ำตาลหรือคมดาบ?

ขอบฟ้าเพิ่งปรากฏแสงขาวก่อนรุ่ง ประตูไม้ผุพังของตรอกยงเซี่ยงพลันถูกเสียงฝีเท้าอันเป็นระเบียบสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราว

ขบวนมหาดเล็กและนางกำนัลประคองเสื้อผ้าใหม่ แพรพรรณ และเครื่องเรือน หลั่งไหลกันเข้ามาอย่างเอิกเกริก ขันทีผู้นำขบวนค้อมกายทำความเคารพ น้ำเสียงนอบน้อมผิดแผกไปจากวันวานอย่างสิ้นเชิง

“กระหม่อมขอถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียง ฝ่าบาทมีพระราชโองการ เชิญฮองเฮาเหนียงเหนียงย้ายไปประทับ ณ ตำหนักฉางเล่อในทันทีพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮองเฮา!

คำเรียกขานนี้ เป็นทางการจนไม่อาจมีผู้ใดกังขา

ซู่เยวี่ยยืนตะลึงงันอยู่กับที่ตรงนั้น ครั้นได้สติกลับมา นางก็ตื่นเต้นจนน้ำตาหยดแหมะลงมา คว้าแขนเสื้อของมู่หรงเจาไว้หมับ สุ้มเสียงสั่นเครือไปหมด “เหนียงเหนียง! ในที่สุดฝ่าบาทก็นึกถึงท่านแล้วเจ้าค่ะ! พวกเราไม่ต้องทนอยู่ในสถานที่ซอมซ่อแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว! ตำหนักฉางเล่อเชียวนะเจ้าค่ะ! นั่นคือโถงตำหนักที่อยู่ใกล้ชิดฝ่าบาทที่สุด!”

ทว่ามู่หรงเจายังคงสงบนิ่งยิ่งนัก