ตอนที่ 15 เงากระบี่ดึกสงัด! คำสั่งย้ายตำหนักคำเดียวของราชาหวั่นไหวใจ

รัตติกาลยิ่งดึกสงัด มู่หรงเจานั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงตามลำพัง เปิดกล่องไม้เก่าที่ปิดผนึกฝุ่นเกาะมาหลายปีกล่องนั้นออก

กระบี่สั้นที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้นอนสงบนิ่งอยู่ข้างใน คมกระบี่ยังคงคมกริบดังเดิม

นางยื่นมือออกไปหยิบกระบี่สั้นขึ้นมา ปลายนิ้วลูบคลำฝักกระบี่อย่างละเอียด กระบี่เล่มนี้ท่านแม่เคยใช้ และนางก็ใช้มาถึงสิบปี

สิบปี

จู่ ๆ นางก็พลันนึกถึงฤดูหนาวแรกตอนที่เพิ่งมาถึงตำหนักเย็น

ตอนนั้นนางอายุเพียงแปดขวบ ขดตัวอยู่คนเดียวในเรือนพัง ๆ ที่ลมรั่วผ่านเข้ามาได้ ทั้งหนาวทั้งหิว หวาดกลัวจนตัวสั่นเทาไปหมด ไม่มีผู้ใดมาเยี่ยมนาง ไม่มีผู้ใดส่งอาหารให้นาง นางกอดตำราสองสามเล่มที่ท่านแม่ทิ้งไว้ ร้องไห้ไปพลางอ่านออกเสียงไปพลาง

อ่านเรื่องราวใน “บันทึกประวัติศาสตร์”

อ่านถ้อยคำเหล่านั้นที่ท่านแม่เคยสั่งสอนนาง

อ่านไปอ่านมา ก็ไม่กลัวปานนั้นแล้ว