ตอนที่ 3 คำสั่งเสียท่านแม่! รอยแผลเป็นบนหัวคิ้วองครักษ์เงาเว่ยเจาซ่อนวิญญาณภักดี

ขบวนสมรสเชื่อมสัมพันธ์เดินทางท่ามกลางพายุหิมะมาได้สามวันแล้ว

หนทางเบื้องหน้ายาวไกล หิมะทับถมลึกถึงหัวเข่า ตลอดทางรกร้างเหน็บหนาว ข้าราชบริพารและองครักษ์ที่ร่วมขบวนส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าขุ่นเคือง ร้องคร่ำครวญไม่หยุดหย่อน มีเพียงคนผู้หนึ่งที่นิ่งเงียบดุจหินผาเสมอมา ไม่ห่างกายแม้แต่ก้าวเดียว

มู่หรงเจานั่งอยู่ในรถม้าที่โคลงเคลง นางแอบสังเกตผ่านช่องว่างของม่านรถม้ามาตลอดสองวันเต็มแล้ว

นั่นคือองครักษ์ที่มีรูปร่างปราดเปรียวแข็งแกร่ง สวมชุดรัดกุมสีดำเข้ม เอวเหน็บดาบ แผ่นหลังเหยียดตรงดั่งพู่กัน คอยคุ้มกันอยู่ตำแหน่งสำคัญที่สุดด้านนอกรถม้าเสมอ ใบหน้าของเขาคมคายเด็ดเดี่ยว ปลายคิ้วมีรอยแผลเป็นจากดาบบาง ๆ ลากยาวจากหางตาไปจนถึงโหนกแก้ม ยิ่งเพิ่มพูนปราณปีศาจเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่เคยผ่านสมรภูมิคมดาบเงากระบี่มาแล้ว

ไม่ว่าลมจะพัดหรือหิมะจะตก สายตาของเขายังคงสอดส่ายมองไปรอบด้านด้วยความระแวดระวัง ไม่ปล่อยให้ความเคลื่อนไหวใด ๆ คลาดสายตาไปได้