บทที่ 332 มหาบทอวสาน (หนึ่ง)

บทที่ 332 มหาบทอวสาน (หนึ่ง)

นัยน์ตาของเฉินฉางอันสะท้อนภาพแห่งยุคบรรพกาล โลหิตจักรพรรดิเดือดพล่านในเส้นชีพจรดั่งลาวาหลอมเหลว

ภาพสะท้อนของเข็มทิศสำริดบนแท่นบูชาทั้งเก้าพลันประสานรวมกันเป็นรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์ บนหน้าปัดปรากฏรอยแยกสีเลือดเก้าสาย—ซึ่งก็คือรอยแผลกระบี่ที่เขาลงมือผ่าเข็มทิศด้วยตนเองในอดีต

"ที่แท้พวกเจ้ามิเคยจากไปไหน" เฉินฉางอันชี้กระบี่ไปยังบรรพชนรุ่นแรกที่เจ็ด ทว่าสิ่งที่พวยพุ่งออกมาจากปลายกระบี่กลับมิใช่จิตสังหาร หากแต่เป็นภาพมายาแห่งความทรงจำยามคนทั้งเก้าดื่มเลือดร่วมสาบานในยุคบรรพกาล

เหล่าบรรพชนรุ่นแรกบนแท่นบูชาพลันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ที่แก่นแท้แห่งวิญญาณจริงแท้ของพวกเขาปรากฏตราประทับสำริดเฉกเช่นเดียวกัน

แขนขวาของบรรพชนรุ่นแรกที่สองพลันระเบิดออก เศษกระดูกและโลหิตที่สาดกระจายควบแน่นกลายเป็นศิลาจารึกกลางความว่างเปล่าว่า "ขอสาบานปกป้องเข็มทิศสามภพภัยพิบัติ"

บรรพชนรุ่นแรกอีกแปดตนที่เหลือต่างทยอยทำลายร่างตนเอง ชิ้นส่วนร่างกายที่แหลกสลายร่วมกันก่อรูปเป็นป้ายคำสั่งสำริดที่เฉินฉางอันเคยมอบให้แก่พวกเขาในอดีต

ยามที่เศษกระดูกชิ้นสุดท้ายคืนสู่ตำแหน่ง ที่ราบสูงแดนโบราณทั้งมวลก็เริ่มยุบตัวลงกลายเป็นจุดเอกฐาน

"น้อมรับนายเหนือหัว!" เศษวิญญาณทั้งเก้าส่งเสียงกู่ร้องก้องพร้อมเพรียงกัน

จุดเอกฐานที่ยุบตัวพลันระเบิดแสงเจิดจ้าดั่งยามเบิกฟ้าดิน ตัวจริงของเข็มทิศสำริดค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากลำแสง ร่องรอยบนหน้าปัดกลับมีต้นกำเนิดแห่งเอกภพอันเจือจางไหลเวียนอยู่