กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 135 ร่ายกระบี่อู่ตัง
เขาคาดคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าการที่ตนเองทลายความว่างเปล่าจะนำพามาสู่โลกยุคหลังเสินเตียวเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น โลกแห่งนี้กับโลกเสินเตียวที่เขาเคยอยู่นั้น โดยพื้นฐานแล้วล้วนดำรงอยู่บนเส้นเวลาเดียวกัน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหม่นหมอง
จุดจบที่มิอาจคาดเดา กับการเริ่มต้นที่ราวกับความฝัน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกล