กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 132 คนเก่าก่อนหวนคืนมาอีกครา
ทั่วทั้งร่างของเสี่ยวหลงหนี่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวอันไร้ขอบเขต
ยามที่กาลเวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปเนิ่นนาน ร่องรอยแห่งวันเวลา สุดท้ายก็ยังคงประทับฝากรอยไว้บนร่างกายของนางจนได้
นางจำต้องยอมรับว่า ในยามนี้นางได้แก่ชราลงแล้ว