บทที่ 107 ปิดด่านฝึกตน ข่าวคราวของมั่วโฉว

บทที่ 107 ปิดด่านฝึกตน ข่าวคราวของมั่วโฉว

ดวงตะวันทอแสงเจิดจ้า ท้องนภากระจ่างใสไร้เมฆหมอกนับหมื่นลี้

แสงสุริยันแผดเผาสาดส่องลงสู่ผืนปฐพีอย่างไม่ปรานี และสุสานโบราณก็ได้ต้อนรับวันใหม่อีกครา

ภายในห้องศิลา บนเตียงหยกเย็น

เฉินฉางอันลืมตาขึ้น มองดูเสี่ยวหลงหนี่ที่ผ่านศึกหนักมาตลอดทั้งคืน แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความพึงพอใจอย่างหาที่สุดมิได้

ยุทธภพช่างเต็มไปด้วยคมดาบและประกายกระบี่ มีเพียงสุสานโบราณแห่งนี้เท่านั้น ที่เป็นดั่งแดนพักพิงอันอ่อนโยนในส่วนลึกของหัวใจเขา

เฉินฉางอันมิได้ส่งเสียงรบกวนแม้แต่น้อย หลังจากจุมพิตหน้าผากของเสี่ยวหลงหนี่แล้ว เขาก็ก้าวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เดินตรงไปยังห้องลับในสุสานโบราณที่สลักคัมภีร์เก้าหยินไว้จนทั่ว